چه کسی پاسخگوی مردم است؟ داستانی تکراری و عدم چاره اندیشی...

این نوشتار در واقع نقدی صریح به وضعیت حمل و نقل عمومی برون شهری شهرستان ایذه است؛ امید است که دست اندرکاران مرتبط با این بخش، راه حلی مناسب برای پایان دادن به وضعیت نابسامان آن پیدا نمایند.

حمل و نقل عمومی شهرستان ایذه سال هاست که دارای نوعی بی نظمی در ارائه خدمات به مسافرین است. این بی نظمی هم در مورد تعداد خودروها و کیفیت آنها و هم در مورد نحوه ی ارائه خدمات رانندگان، کمک رانندگان و  تعاونی های مسافربری دیده می شود.

اصولا یک مسافر قبل از هر چیز نیاز به برنامه ریزی دقیق برای انجام سفر خود دارد؛ این برنامه ریزی شامل پیش بینی هزینه های سفر، زمان سفر و انتخاب نوع وسیله حمل و نقل است.

متأسفانه باید قبول کنیم که مردم شهرستان محروم ایذه در هیچ کدام از سه مقوله بالا، یعنی پیش بینی هزینه های سفر، زمان سفر و انتخاب نوع وسیله حمل و نقل، اختیاری ندارد.

این مسئله باعث بروز پدیده ای بنام رنج سفر در بین عموم مردم گردیده است. شاهد این مدعا این است که به عنوان مثال اگر از یک شهرستان دیگر قصد سفر به مکانی با مدت سفر 13 ساعت را داشته باشید، اما بتوانید از قبل تمام پیش بینی های ذکر شده در بالا را انجام دهید، این سفر برای شما بسیار راحت تر خواهد بود تا اینکه بخواهید 2 تا 2/5 ساعت سفر بین شهرستان های اهواز تا ایذه و بالعکس را انجام دهید.

تعارف را باید کنار گذاشت و به صراحت گفت مسئله از این هم بغرنج تر است و متآسفانه باید اعتراف کرد حتی نوع برخورد کارکنان پایانه ها و برخی از رانندگان و کمک رانندگان با مردم بسیار نامناسب است.

روز قبل از عید فطر اگر از شهرستان اهواز قصد سفر به شهرستان ایذه را داشتید عمق فاجعه را درک می کردید. قطعاً یا باید به داخل پایانه مراجعه می کردید تا اتوبوس را برای سفر انتخاب نمایید! که در این صورت با پاسخی نامناسب از سوی فردی نامرتب که مسئول نام نویسی بود (نمی شود گفت بلیط فروشی!) مواجه می شدید که با لحن زشتی بیان می کرد اتوبوس نداریم و دیگر به هیچ پرسشی جواب نمی داد و گویی شما دشمن او هستید و در حق او برادر کشی انجام داده اید! یا باید سواری های عمومی (زرد رنگ) را انتخاب می کردید که با مراجعه به محل نام نویسی آنها متوجه می شدید هیچ خودرویی وجود ندارد! و یا در نهایت باید سواری های شخصی را انتخاب می کردید که کرایه های خود را 100 درصد افزایش داده بودند و مبلغی در حدود 200 هزار ریال برای هر نفر مطالبه می کردند.

از همه دردناک تر مردمی بودند که در زیر آفتاب داغ تابستانی اهواز در انتظار فردی منصف و یا اندک نظمی بودند و افسوس به حال خود می خوردند که چرا باید در شهرستانی زندگی کنند که هیچ نظمی در امور آن وجود ندارد و این پرسشی است که پاسخش چیزی جز مهاجرت افراد را در پی ندارد و هر روز بر محرومیت و دردهای عموم مردم شهرستان ایذه افزوده می شود.

قطعاً اگر مسئولین به دنبال حل دردهای مردم در حوزه حمل و نقل برون شهری باشند درمان وجود دارد؛ اما همتی بلند می خواهد تا یکی از دغدغه های مردم رفع گردد و برای همیشه ریشه ی این بی نظمی ها و برخورد های نامناسب با مردم در حوزه ی حمل و نقل برون شهری خشکانده شود.

به امید روزی که همه ی ما درک کنیم در سایه ی نظم است که می توانیم جامعه ای متعالی داشته باشیم و مادامی که به حقوق همدیگر احترام نگذاریم باید بنشینم و منتظر معجزه هایی باشیم که حتی در خواب نیز نخواهیم توانست آنها را ببینیم...

/ 0 نظر / 11 بازدید