رسالت آگاهی بخشیدن یا رسالت تمسخر کردن؟!

این روزها از گوشه و کنار جراید و برخی از نشریه های کشور، تیترها و خبرهایی به چشم می خورد که نه تنها جنبه اطلاع رسانی  و آگاهی بخشیدن ندارند؛ بلکه با نگاه تمسخر گرایانه نیز به رشته تحریر در آمده اند. گفتن و نوشتن از تاریخ و فرهنگ یک سرزمین کار آسانی نیست که خبرنگاری صرفاً از داخل ماشین و به عنوان رهگذر بخواهد به آن بپردازد. نماد های یک سرزمین بخشی از هویت و فرهنگ آن هستند و نباید از سر بی اطلاعی یا کژ فهمی مورد کم لطفی قرار گیرند. واقعیت این است که ایران سرزمین کهن و مهد فرهنگ و تمدن است؛ به جرآت می توان گفت که تمدن ایرانی یکی از تمدن های اولیه و مهم تاریخ بشری است. در این سرزمین کهن شهرها و مکان هایی وجود دارند که اگرچه امروز ممکن است روزگار خوبی نداشته باشند، اما از لحاظ تاریخی و شناخت هویت ملی از اهمیت بسزایی برخوردارند. من به چند نفری که اسم خود را خبرنگار گذاشته اند و بدون شناخت و آگاهی به درج خبر اقدام ورزیده اند توصیه می کنم زمانی را به مطالعه در مورد شهرستان ایذه و پیشینه آن اختصاص دهند شاید بعد از این در نوشتن مطالب کمی دقت کنند. قطعاً خبرنگاری و نوشتن مطلب نیاز به تعهد و صداقت دارد و نباید هر آن چیزی که زاییده ی تفکر شخصی فرد است به مثابه حقیقت تلقی شود.

/ 0 نظر / 8 بازدید